O Caderno do Ghato

Non prometo nada.

Categoría: Arquitectura e Decoración

Contáiner

Os contáiners (meu pai traballou máis de 30 anos dentro dun e sempre lle chamou así, si os da apapostiados da academia galega teñen alghún problema, que falen con él) son un elemento industrial xa fixo na imaxinería popular da cultura costeira e marítima de galicia. A xente do mar está afeita a velos nos grandes portos, tamén -e cada ver máis- nos pequenos, e está tamén afeita, como xente antano pobre, a reciclalos, ás veces dos xeitos máis insospeitados. Tamén a crecente industrialización dalgunhas áreas do país – máis na franxa costeira- acheghounos o contáiner coma algho habitual na nosa paisaxe.

Meu pai, como dicía, leva moitas moitas horas de contáiner no lombo: foi mariño, pero cando se botou a terra, traballou máis de 30 anos como almaceneiro, nunha coñecida fábrica galega: O almacén era tan grande, que para ter un espacio máis cómodo, máis acolledor, habilitaron un a unha escala máis humana do que a grande nave industrial lles podía ofrecer, e chimparon, alí no medio, un contáiner.
Era, eso sí, un contáiner equipado (customizado, diría agora, si ó meu pai non lle dira a risa…): Mesa, sillas, sofá para cabezadas na guardia da noite, televisión, cafetera, microondas, louza e baralla.

A mín, saber aquelo sempre me gustou, saber que o meu pai tiña un refuxio no medio daquela nave xigantesca que visitabámos na “parada”: o único día que a máquina xigantesca paraba ó ano -o día da noiteboa- e as familias dos empregados ibámos de visita e -despois- a tomarlle un “vino español” (igual non tiñan viño galego…); eu preguntáballe algunha vez “Papá, ¿tendes tele no contáiner?” ou “Papá, ¿Alí podes durmir un pouco?” e el contestábame “Sí, fillo, sí: Temos de todo”, divertido e seguramente consciente da miña preocupación por el.

Penso que de toda esta historia do contáiner do meu pai sempre me gustou a idea de ter un, de vivir nun, ou de poder utilizar un para algho, o que sexa… Claro, nos finais-dos-70-comezos-dos-80 da miña nenez, esto era, no noso país, pouco máis que unha fantasía (eu aínda non coñecía xente que fantaseara profesionalmente: pensaba que as casas as facía todas Moncho, o albanel que fixo a nosa)

Na miña fantasía, infantil, adolescente e actual, a idea de vivir nun destes contáiners medrou e acolleu máis vivendas “imposibles” (daquela, despois descubrín que non): vivir nas árbores, camións, enriba dun tellado, en barcos e bateas, ou debaixo dunha ponte, ou mesmo nun caixón:

Nestes últimos 30 anos a cousa cambiouche moito… ¿ou non? A verdade é que hai unha serie de propostas, formais e mesmo comerciais neste campo, pero non parece que pasen do eido teórico, que sexan exercicios para eses soñadores profesionais. Logo non atopas -polo menos por aquí- nada feito, coa excepción das construccións provisionais para a industria, oficiñas e cousas de ese estilo, pero non casas.

Aínda fai pouco, falaba desto con M., unha desas soñadoras profesionais, que me dicía que ela non estaba tan segura de que fóran unha solución tan “ideal” como as pintaban en según que sitios. Non é só comprar un contáiner e vivir nel: hai que ter en conta tamén o transporte, os custos de arranxala para vivenda, a instalación, etc… Ou sexa que igual non saía tan barata.
Hai empresas que as comercializan e instalan, así pois, púxenme a “cheirequear” un pouco por ahí, pero descartando os prezos en USDollars (a saber canto custa traer un contáiner desde Seattle), a información dispoñible e a oferta tampouco son moitas.
Así que a falta de máis oferta, e dunha lotería para aproveitala, seguirei soñando con ter un contáiner no medio dun canivelar, entre Canelas e Paxariñas.

Advertisements

Recortables

Rob Carter (UK, 1976) é profesor de tipografía e diseño gráfico na Virginia Commonwealth University. Penso que sen dúbida iste é ben patente nos seus traballos, tanto en fotografía como en vídeo (metade “collage”, metade producción digital)

O seu traballo xoga coa cidade, coa paisaxe, co cambio e a evolución, coa construcción dunha imaxe e un espazo no noso maxín (polo menos no meu, que funciona así: un pouco de esto+un pouco de aquelo+esto-pero-neste-outro-sitio)

%d bloggers like this: